“Miklar umbætur hafa orðið í ráðningamálum á vegum hins opinbera” sagði forsætisráðherra í landsfundarræðu á föstudaginn.
Íslandsstofa, Bankasýslan, dómur fyrir brot á jafnréttislögum, fjölskyldumeðlimir ráðnir til RÚV, a.m.k. 26 verið ráðnir tímabundið og a.m.k. 42 verið ráðnir án auglýsinga til ráðuneyta frá 1. febrúar 2009, tímabundnar ráðningar framlengdar eftir þörfum…
Var ekki verið að auglýsa eftir fleiri konum í Fyndnasta mann Íslands?
Nóbelsverðlaunahagfræðingurinn Paul Krugman heldur úti ágætu bloggi á vef New York Times. Hann skrifar þar s.l. föstudag smá pistil um Ísland, hluta af undirbúningi sínum fyrir ferð á ráðstefnuna í Hörpu á fimmtudaginn. Krugmann spyr hvað það sé sem geri það að verkum að Ísland sé ekki verr statt en hin löndin í Evrópsku krísunni, og kemst að tveimur niðurstöðum.
1. Að Ísland hafi ekki ausið fé í gjaldþrota banka, þ.e. ekki látið ríkið og skattgreiðendur taka á sig skuldir einkabanka í sama mæli og mörg önnur ríki hafa gert.
2. Að gjaldmiðillinn hafi gert íslensku efnahagslífi auðveldara að sveiflast, öfugt við evruríkin þar sem fastur gjaldmiðill hafi gert hlutina erfiðari en hér.
Þetta er áhugavert, ekki síst í ljósi þess að forsætisráðherra hefur ítrekað vitnað í Krugmann um hvað ríkisstjórnin sé að gera góða hluti. Spurningin er hvort hún sé jafn áfjáð í að vitna í þessar niðurstöður hans, þegar horft er til þess að
1. Samfylkingin í ríkisstjórn eyddi tveimur árum í að reyna af öllum mætti að láta skattgreiðendur og ríkið taka á sig skuldir Landsbankans með glórulausum Icesave samningum.
2. Samfylkingin er búin að halda því fram frá hruni að stóra lausnin á efnahagsvanda Íslands sé að fleygja krónunni og taka upp Evru, eins hratt og mögulegt er.
Jón Baldvin Hannibalsson fer mikinn gegn fyrrverandi (og núverandi?) andstæðingi í pólitík í Fréttablaðsgrein í dag þar sem hann gagnrýnir forseta Íslands fyrir embættisfærslur og yfirlýsingar, m.a. í Icesave málinu. Ekki verður samt settur gerðardómur hér í slagsmálum fyrrverandi formanna Alþýðuflokksins og Alþýðubandalagsins.
Það er hins vegar ómögulegt annað en að gera athugasemd við skrif Jóns Baldvins um Icesave málið. Að venju tekst Jóni að skauta yfir staðreyndir í þágu málstaðarins. Umfjöllun Jóns um Icesave málið hefur frá því hann tók að fjalla um það virst markaður vanþekkingu á málsatvikum, innihaldi og afleiðingum þeirra samninga sem gerðir hafa verið í málinu. Það hefur ekki komið í veg fyrir stórkarlalegar yfirlýsingar hans um menn og málefni tengd Icesave. Á því verður engin breyting í grein dagsins. Jón segir þar:
Frá upphafi var um tvær leiðir að velja til að leysa Icesave-deiluna: Samningaleið eða dómstólaleið. Samningaleiðinni var hafnað – að frumkvæði forsetans – en dómstólaleiðinni hefur ekki verið lokað. ESA (Eftirlitsstofnun EFTA) hefur komist að þeirri niðurstöðu, að sú ákvörðun íslenskra stjórnvalda að tryggja allar innistæður í íslenskum bönkum og útibúum – en ekki útibúum í útlöndum – sé ólögmæt.
Staðfesti EFTA-dómstóllinn þessa niðurstöðu er greið leið fyrir tjónþola að sækja rétt sinn fyrir dómstólum. Þá gætum við ekki borið fyrir okkur samninga um hámarksinnistæður, lægstu vexti og bestu kjör. Þá verða settar fram ýtrustu kröfur um fullar bætur, hæstu vexti og enga greiðslufresti. Þá kann að vakna fyrir alvöru spurningin um, hverjir hafi brugðist þjóðarhagsmunum: Þeir sem höfnuðu samningaleiðinni og opnuðu fyrir dómstólaleiðina – eða hinir?
Þarna gefur Jón Baldvin í skyn að tapi Ísland máli fyrir EFTA dómstólnum muni Bretar og Hollendingar á auðveldan hátt sækja kröfu sem muni verða Íslendingum mun þungbærari fjárhagslega en að semja um málið. Hér er rétt að staldra við og skoða röksemdir Jóns nánar.
Framsetning Jóns á niðurstöðu ESA er ofeinföldun. Niðurstaða ESA er tvíþætt:
í fyrsta lagi túlkar stofnunin Evróputilskipun um innistæðutryggingar þannig að íslenska ríkið beri ábyrgð á greiðslu lágmarks innistæðutrygginga vegna Icesave reikninganna. Í þessum hluta málsins eru rök Íslands mjög sterk. Þar má nefna að skýrt er að engin ríkisábyrgð er lögð á innistæður í tilskipuninni sem um ræðir og að sérstaka pósitíva aðgerð stofnana ESB þarf til að veita undanþágu frá samkeppnisreglum sambandsins sem banna ríkisaðstoð í samkeppnisrekstri, þ.á.m. bankarekstri.
Auk þess er ljóst að EFTA dómur sem félli Íslandi í óhag í hag í þessu atriði væri fordæmisgefandi gagnvart Evrópuríkjunum sem þá þyrftu að endurskoða ábyrgðabókhald sitt með tilliti til þess að ríkisábygð væri á lágmarksinnistæðum í öllum bönkum og útibúum innanlands og utan. Einnig kallar slík niðurstaða á endurmat lánshæfis ríkissjóða Evrópulandanna. Ekki þarf að fjölyrða um að ekkert svigrúm er fyrir slíka niðurstöðu í fjármálakerfi álfunnar nú.
Jón sleppir að nefna þennan hluta málsins, hugsanlega vegna þess að það hentar ekki málflutningi hans að ræða um þá þætti þar sem málefnaleg staða Íslands er sterk.
Í annan stað segir niðurstaða ESA að um ólögmæta mismunun eftir þjóðerni hafi verið að ræða og þar með brot á EES samningnum. Þar hefur Jón auðvitað rétt fyrir sér, skv. niðurstöðu ESA mismunaði íslenska ríkið innistæðueigendum í Bretlandi og Hollandi þegar innistæður á Íslandi voru fluttar í nýja íslenska banka en innistæður í erlendu útibúunum voru skildar eftir í þrotabúi Landsbankans. Hins vegar er þar ekki öll sagan sögð.
Mismunun felst nefnilega ekki í því einu að málsmeðferð tveggja aðila sé mismunandi. Mismunun felst í því að einn hafi hlotið verri rétt en aðrir, að um raunverulegan mismun hafi verið að ræða.
Í tilfelli Icesave málsins er erfitt að sjá að um raunverulega mismunun innistæðueigenda í íslenskum og erlendum útibúum hafi verið að ræða.
Neyðarlögin sem sett voru í október 2008 skipuðu innistæðum í forgang við úthlutun úr þrotabúi Landsbankans. Icesaveinnistæður eru því nú forgangskröfur en ekki almennar kröfur eins og annars væri raunin. Þetta skiptir miklu máli.
Þetta má t.d. útskýra með dæmi: Breti sem átti 10.000 evrur í Icesave í október 2008 og Íslendingur sem átti 10.000 evrur í Landsbankanum í Reykjavík á sama tíma fá misjafna málsmeðferð. Innistæða Íslendingsins er færð í Nýja Landsbankann og er laus til útborgunar, en aðeins í krónum vegna gjaldeyrishafta. Bretinn eignast hins vegar 10.000 evra kröfu á þrotabú Gamla Landsbankans. Eftir tæp þrjú ár á vöxtum í Nýja Landsbankanum hefur innistæða Íslendingsins lækkað niður í um 7000 evrur vegna gengisfalls og verðbólgu. Bretinn á hins vegar von á að fá útborgaðar 10.000 evrur úr þrotabúinu áður en langt um líður. Erfitt er að sjá að Bretinn hafi orðið fyrir raunverulegri mismunun vegna mismunandi málsmeðferðar íslenska ríkisins.
Einnig hefur skilanefnd Landsbankans nú lýst því yfir að þrotabúið muni eiga fyrir 100% af forgangskröfum, þ.e. öllum Icesave innistæðunum. Bretar og Hollendingar munu því fá 100% endurheimtur á Icesave innistæðum úr þrotabúinu.
Ef íslenska ríkið hefði ekki sett neyðarlögin hefðu innistæður áfram verið almennar kröfur. Gera má ráð fyrir að almennir kröfuhafar hefðu þá fengið mögulega um 40% greitt upp í kröfur sínar.
Staðreyndin er nefnilega að með setningu neyðarlaganna tryggði íslenska ríkið breskum og hollenskum innistæðueigendum (og þar með ríkissjóðunum tveimur sem keypt hafa kröfurnar) mun betri rétt en þeir hefðu annars haft.
Það er rétt að í kjölfar óhagstæðs EFTA dóms geta Bretar og Hollendingar hafið skaðabótamál fyrir íslenskum dómstólum til að fá greitt tjón vegna ákvarðana íslenska ríkisins í október 2008. En hvernig fær Jón það út að þeim muni reynast auðvelt að sannfæra dómstóla um að sú ákvörðun íslenskra stjórnvalda að tryggja breskum og hollenskum innistæðueigendum 100% heimtur úr þrotabúi Landsbankans í stað 40% hafi valdið þeim tjóni? Jón talar um að íslenska ríkið verði krafið um fullar bætur. Fullar bætur fyrir hvaða tjón?
Framsetning Jóns á málinu er öll á sama veg og hún hefur verið hingað til hjá honum og fleiri áköfum talsmönnum allra Icesave samninganna þriggja: Ef Íslendingar skrifa ekki undir samninga um Icesave þá gerist eitthvað skelfilegt. Í þetta sinn eru það skaðabótakröfur Breta og Hollendinga sem eiga að valda skelfingunni.
Og úr því þessi söngur er hafinn á ný hjá Jóni, fjármálaráðherra og öðrum talsmönnum “I told you so” klúbbsins er ágætt að rifja upp nokkur grunnatriði:
Allir þekkja grunnprinsipp evrópska innistæðutryggingakerfisins eftir tveggja ára karp um Icesave málið. Grunnatriðin eru þau að bankar og fjármálastofnanir greiða í Tryggingasjóðinn iðgjald á ári ákveðið hlutfall af heildarinnistæðum og hver innistæðuegandi á svo kröfu á innistæðutryggingasjóðinn upp á 20 þúsund evrur ef banki fer á hausinn. Þetta hljómar einfalt en við vitum af biturri reynslu að þetta gengur ekki alltaf smurt fyir sig.
Í tilfelli Íslands 2008 voru ekki til nægir peningar í innistæðutryggingasjóðnum (TIF) til að greiða út 20.000 evrur á mann. Bankakerfið hafði vaxið of hratt og inngreiðslur bankanna í sjóðinn náðu því ekki að fylgja vextinum. Auk þess gerð kerfið aldrei ráð fyrir að einn sjóður þyrfti að standa undir greiðslum fyrir 80% kerfishrun fjármálakerfis heils lands. Árið 2004 tryggði sá tryggingasjóður ESB ríkjanna sem hafði besta tryggingahlutfallið (Litháen) t.d. aðeins 2,5% heildarinnistæðna í viðkomandi landi og aðeins trygginasjóðir sex ríkja náðu hlutfallinu yfir 1%.
Álagspróf Evrópusambandsins á tryggingasjóðum sambandsríkjanna fyrir 2008 sýndu að meirihluti trygginasjóða ESB ríkjanna 27 hefðu aðeins staðist fall eins lítils banka. Við fall eins meðalstórs banka hefðu nær allir sjóðirnir þurft að leita utanaðkomandi fjármögnunar og í tilfelli stórs banka eða banka með útibú í öðru ESB ríki hefðu sjóðirnir þurft að leita utanaðkomandi fjármagns að frá 4 sinnum og upp í 44 sinnum hærri upphæð en það fé sem í þeim var.
Icesave málið leiddi alla galla innistæðutrygginakerfisins í ljós. Tryggingasjóðirnir höfðu ekki nægilega hátt tryggingahlutfall, kerfið var ekki í stakk búið til að takast á við fall fleiri en einnar fjármálastofnunar, hvað þá kerfishrun í heilu landi, vandamál risu varðandi fjármögnun íslenska tryggingasjóðsins sem ekki höfðu nægilegt fé handbært til að greiða út lágmarkstryggingu – þ.e. vandamálið er ekki hvar er hægt að fá slíkt lán, heldur hver á að borga það til baka?.
Nýtt innistæðutryggingakerfi – jafn máttlaust og það gamla – sömu grunngallar?
Eftir hrunið 2008 réðst ESB í breytingar á innistæðutryggingakerfinu. Grunnbreytingar fela m.a. í sér hækkun á iðgjöldum fjármálastofnanna og verulega hækkun lágmarkstryggingarinnar, sem nú er orðin 100.000 evrur á hvern innistæðueiganda.
Ein spurningin sem þetta nýja kerfi átti að takast á við var þessi: Hvernig má bregðast við hærri útgreiðslum vegna lágmarkstryggingar upp á 100.000 evrur? Vissulega var gert ráð fyrir hærri iðgjöldum en skýrsla sem gerð var fyrir framkvæmdastjórn ESB árið 2010 um áhrif breytinganna til framtíðar gefur skýrt til kynna að eftir 10 ár af hærri iðgjaldagreiðslum muni aðeins tveir tryggingasjóðir ESB ríkja geta tekist á við fall stórs banka og aðeins 7 sjóðir muni geta ráðið við háar tryggingaútgreiðslur (í skýrslunni eru háar tryggingaútgreiðslur eru taldar vera 1,96% af tryggingarhæfum(eligible) innistæðum). Staða tryggingasjóða ESB ríkjanna mun því skána eitthvað eftir 10 ár í nýja kerfinu, en samt sem áður mun meirihluti þeirra ekki geta sinnt skyldum sínum í meiri háttar áfalli án utanaðkomandi fjármagns frekar en áður.
Lausn ESB við þessu vandamáli eru auknir möguleikar tryggingasjóða sem lenda í áfalli til að fá lánað fjármagn frá öðrum tryggingasjóðum á EES svæðinu. Þýskur tryggingasjóður sem þarf að greiða út háar fjárhæðir getur því nú fengið lán frá portúgalska tryggingasjóðnum. Hér er því búið að staga í eitt lítið gat á sokknum, þ.e. nú getur tryggingasjóður sótt vaxtað fé í hirslur annarra tryggingasjóða í stað þess að vera upp á fjármálastofnanir eða viðkomandi ríkissjóð kominn. Gallinn er að sokkurinn er rammgötóttur eftir sem áður.
Hér hafa menn nefnilega ekkert lært af Icesave málinu, þrátt fyrir augljós sannindi: Grunn vandamálið er ekki að tryggingasjóður fái lán til að greiða innistæður sem eru umfram handbært fé sjóðsins. Vandamálið er ennþá: Hver á að greiða lánið til baka?
Tryggingasjóður sem greiðir út umfram eigið fé er tómur. Hann á enga peninga til að greiða lánið til baka með vöxtum því að iðgjöld bankanna safnast svo hægt inn í hann, aðeins um eða undir 1% af heildarinnistæðum á ári.
Hættan er því sú að ríkissjóðir verði krafnir um að hlaupa undir bagga með tryggingasjóðunum. Það er vandamál vegna þess að það gerist bara á tvennan hátt: Annað hvort greiðir ríkissjóðurinn lánið beint eða lánar tryggingasjóðnum fyrir greiðslum (í síðara tilfellinu er raunar líklegra að ríkið láni tryggingasjóðnum til að byrja með).
Í báðum tilfellunum sitja skattgreiðendur uppi með tapið þar sem vandamálið er enn hið sama, tryggingasjóðurinn er tómur og safnar ekki fé nema á löngum tíma.
Þrátt fyrir endurbætur á innistæðutryggingakerfi Evrópusambandsins er því stór hætta enn fyrir hendi á því að skattgreiðendur sitji uppi með tapið vegna innistæðutrygginga þegar einkabankar fara á hausinn. Og það merkilega er að það er algerlega andstætt grunnmarkmiðum innistæðutryggingakerfisins sem er að fjármálastofnanirnar sjálfar standi undir tryggingagreiðslum vegna falls banka.
Innleiðing nýja kerfisins á Íslandi í gegn um EES
Nú hefur lagafrumvarp um innleiðingu þessara EES reglna verið afgreitt til þriðju umræðu á Alþingi og virðist því líklegt að það verði að lögum fyrir vorið. En hvað þýðir það?
Lágmarkstrygging á innistæðum í íslenskum bönkum hækkar í 100.000 evrur. Allir muna hversu vel TIF gekk að greiða út innistæður upp á 20.000 evrur. Það gefur ekki góð fyrirheit. Og þótt það sé auðvelt að segja að bankarnir hafi nú lært, bankakerfið sé lítið núna og að það séu engin erlend útibú þá verður það ekki alltaf þannig. Þegar bankarnir styrkjast og stækka eru þeim allir möguleikar opnir til að opna útibú erlendis á ný. Fjármálamarkaðurinn er sameiginlegur innan EES og það er mjög auðvelt að opna útibú banka í öðru EES ríki. Og þá situr TIF eftir sem áður uppi með 100.000 evru lágmarkstryggingu. Er það skynsamlegt í ljósi reynslunnar? Þarna er reyndar fyrir hendi ákvæði sem tiltekur að banki geti valið að greiða ekki í sjóðinn fyrir útibú í öðru ríki og njóta innistæður í því útibúi þá ekki tryggingar sjóðsins. Það er vonandi að þetta ákvæði verði nýtt 100% í framtíðinni.
Frestur TIF til að greiða út þessar 100.000 evrur á hvern reikning verður 20 virkir dagar með möguleika á 10 daga framlengingu. Það er mjög stuttur tími. Allt of stuttur. Skv. eldra kerfinu var frestur TIF (sem t.d. var fullnýttur í Icesave málinu) 3 mánuðir með möguleika á 3 mánaða framlengingu tvisvar sinnum, alls 9 mánuðir. Ef það er eitthvað sem Icesave málið á að hafa kennt okkur þá er það að tíminn vinnur með tryggingasjóðnum vegna þess að með tímanum verður betur ljóst hver staða þrotabús viðkomandi banka er og staða sjóðsins verður ljósari. Nýi 30 virkra daga fresturinn virðist fullkomlega glórulaus í þessu samhengi.
Hver er lausnin – er til lausn sem virkar?
Innistæðutryggingar virka eins lengi og fjármálalífið er tiltölulega áfallalaust. Fall eins banka eða tveggja lítilla á stóru fjármálasvæði er eitthvað sem kerfið ræður væntanlega ágætlega við. En stór vandi liggur hjá tryggingasjóðum eins og hinum íslenska TIF, þar sem mjög fáir bankar halda uppi kerfinu. Fall eins þeirra veldur því gríðarlegu höggi á kerfið, hlutfallslega mun stærra höggi en t.d. fall banka af svipaðri stærðargráðu myndi gera í franska eða þýska kerfinu þar sem mjög margir bankar halda uppi kerfinu.
Lausnin hlýtur því að felast að einhverju leyti í sameiginlegu tryggingakerfi, samtryggingu. Hér liggur styrkur í stærðinni. Á sameiginlegum fjármálamarkaði EES ríkjanna, þar sem fjármálastofnanir geta stofnað útibú hvar sem er, hlýtur að vera eðlilegt að komið sé á sameiginlegu tryggingakerfi, a.m.k. að einhverju marki. Í Icesave málinu hefði slíkt kerfi getað tekist á við vandann á mun skilvirkari og auðveldari hátt en bæði þáverandi og nýja innistæðutryggingakerfid. Fyrir íslenska tryggingasjóðinn var áfallið gríðarlegt en fyrir sameiginlegan tryggingasjóð á EES svæðinu hefði það verið mun auðveldara viðureignar.
Spurningin er bara, hvenær munu ríki Evrópusambandsins, sem eru nú sérstaklega tortryggin og vör um sig gagnvart fjármálasamstarfi og samábyrgð í kjölfar fjármálakreppunnar og afdrifa PIIGS landanna, átta sig á því að lausnin felst í samvinnu en ekki sjálfstryggingu?
Foreldrar hafa barist með kjafti og klóm gegn niðurskurði í grunnskólum og leikskólum Reykjavíkur undanfarna mánuði. Reyndar hefur sú barátta einnig farið fram í öðrum sveitarfélögum, þótt minna hafi farið fyrir henni.
Og baráttan bar í fyrstu árangur. Boðaður niðurskurður í kennslumagni í grunnskólum um 250 milljónir á þessu ári var dreginn til baka. En í staðinn á að hækka útsvar því borgin segir að ekki séu til peningar. Reykvíkingar verða enfaldlega að borga hærri skatta til að börnin þeirra fái áfram viðunandi sérkennslu og kennslu í list- og verkgreinum og valgreinum á unglingastigi.
En björninn var ekki unninn þótt tækist að verja kennslumagnið. Stuttu síðar kynnti Reykjavíkurborg sparnaðaraðgerðir sem byggja á sameiningu grunnskóla og leikskóla, flutning árganga milli skóla og fleiru þess háttar. Ekkert tillit er tekið til skólastefnu viðkomandi skóla, ekkert tillit er tekið til þess hvort 11 ára börnum úr þrem skólum í Vesturbænum sé félagslega hollt að vera færð upp í einn stærsta unglingaskóla á landinu, og svo mætti lengi telja. Í stuttu máli sagt eru þessar tilllögur aðstærstum hluta algerlega galnar frá faglegu sjónarmiði. En þær spara peninga, og því er reynt að réttlæta þær.
En hversu mikla peningar sparast þá? Það hljóta að vera heilmiklir hagsmunir fólgnir í þeim sparnaði, eða hvað? En nei, ekki er því að heilsa. Í ár spara allar þessar aðgerðir heilar 6 milljónir. Eftir það eiga þær að spara um 135 milljónir á ári. Það er nú allur ávinningurinn.
Hér er verið að fórna góðu skólastarfi, faglegri stefnumótun, öruggu umhverfi barnanna og rífa upp starfsumhverfi kennara og starfsfólks skólanna til að spara minni peninga á ári en Reykjavíkurborg borgar fyrir malbiksstubbinn sem lagður var út til HR í Öskjuhlíð árið 2011.
Upplýsingar um það, og fleiri tölur sem sýna svart á hvítu hvað nýtur forgangs umfram grunn- og leikskóla í fjárhagsáætlun Reykjavíkurborgar má sjá í þessu skjali hér, sem foreldrar tóku saman og lögðu fram fyrir Jón Gnarr og Oddnýu Sturludóttur á átakafundi fyrir skömmu.
Vandamálið er nefnilega ekki að það séu engir peningar til, heldur að þeir sem ráða fjárhag borgarinnar kunna ekki eða vilja ekki forgangsraða þeim í þágu menntunar barnanna okkar.
En það er ekki nóg með að fólkið sem stýri borginni skilji ekki svona grundvallaratriði, fólkið sem stýrir landinu skilur þau ekki heldur. Sjáið þessa frétt sem birtist í dag: Borgarfulltrúum fjölgað í að minnsta kosti 23.
Ríkistjórnin ætlar að leggja fyrir Alþingi frumvarp sem leiðir til þess að borgarfulltrúum í Reykjavík mun fjölga um fjóra. Á sama tíma og borgin er að skera niður til blóðs í skólunum til að fækka faglegum skólastjórnendum, á að fjölga um fjóra pólitíkusa í yfirstjórn borgarinnar. Hver þeirra hefur 471.064 krónur í strípuð mánaðarlaun, fyrir utan nefndagreiðslur. Þetta mun því hækka launakostnað Reykjavíkurborgar um rúmar 22.6 milljónir á ári og þannig éta upp tæp 17% af sparnaðinum vegna sameininganna í skólunum.
En sem betur fer er til einföld lausn sem gerir Reykjavíkurborg kleift að hæta við öll sameiningaráform næstu þrjú árin OG eiga afgang til að borga fjórum auka borgarfulltrúum laun í eitt ár.
Lausnin er nefnilega augljós þegar maður les þessa frétt hér, sem birtist í dag: Orkuveita Reykjavíkur fær 11,3 milljarða að láni frá Reykjavíkurborg.
Ellefu komma þrjá milljarða. Ellefu þúsund og þrjúhundruð milljónir.
Þessa peninga á Reykjavíkurborg til í sjóði sem ætlað er að redda Orkuveitunni út úr fjárhagsvanda.
Ég er viss um að Orkuveitan myndi þola það að litlum þrjú hundruð milljónum af þessum 11.3 milljörðum yrði veitt út í skólakerfið. Með því yrði á einu br
etti komið í veg fyrir öll sameiningaráformin og upprótið í menntakerfi borgarinnar næstu þrjú árin!
Eða hvað haldið þið? Þrjú hundruð milljónir fyrir grunnskólana og leikskólana, og ellefu þúsund milljónir fyrir Orkuveituna.
Það hljómar eins og sanngjarn díll, ekki satt?
Það á að spara um 250 milljónir í grunnskólum í Reykjavík með því að fækka kennslustundum barnanna okkar. 
Nýr vegspotti að Háskólanum í Reykjavík í Öskjuhlíð kostaði um 200 milljónir.
Hvort er nú mikilvægara:
Að nemar í HR geti keyrt á tveim akreinum á nýjum vegi í stað einnar á gamla flugvallarveginum og verið nokkrum mínútum fljótari í skólann
eða
að nemendur grunnskóla í Reykjavík fái áfram kennslu í valgreinum, sérkennslu og kennslu í list- og verkgreinum?
Við verðum að vera hreinskilin: Niðurskurður í grunnskólanum er ekki “skerðing á kennslumagni”.
Niðurskurður í grunnskólanum er skerðing á gæðum náms barnanna okkar, skerðing á þjónustu við börnin okkar, skerðing á undirbúningi þeirra fyrir lífið.
Ástæðan fyrir því að það er verið að skera svona niður í grunnskólanum er að pólitíkusarnir sem ráða Reykjavíkurborg þora ekki að forgangsraða.
Menntun er meira virði en malbik og steypa. Það vitum við öll. En því miður virðist enginn þora að segja það.
