Í gær var boðaður blaðamannafundur um opnun heimasíðu fyrir “nýjan” stjórnmálaflokk. En það er bara ekkert nýtt við hann. Eini þingmaðurinn er brottfluttur íbúi tveggja gamalla stjórnmálaflokka. Hinir aðstandendurnir eru stofnendur Besta flokksins, sem hafa sýnt að þau kunna vel þá list að koma fólki í “þægilega innivinnu” í fjögur ár.
Allt er þetta fagmannlega pródúserað fyrir fjölmiðla af Gauknum sem bjó til Sylvíu Nótt, konu sem þóttist vera eitthvað annað en hún var í raun og fékk út á það bæði óskipta athygli og ótal marga aðdáendur.
Innihaldslýsingin á heimasíðunni er áhugaverð, aðallega vegna þess hvernig hún á afar fagmannlegan hátt segir ekki neitt. Þar hefur nýji stjórnmálaflokkurinn sannarlega fullkomnað list þeirra gömlu:
“Við viljum vera opinn vettvangur eða farvegur fyrir vel meinandi einstaklinga til þess að hafa áhrif á samfélag sitt. Við viljum grænt hagkerfi sem skapar fullt af fólki atvinnu, góða skóla og heilbrigðiskerfi, arðbæra og sjálfbæra nýtingu auðlindanna okkar, stöðugt efnahagslíf, óttalausa samvinnu við aðrar þjóðir, víðsýni, lýðræði, frjálslyndi, frið og mannúð.”
Þennan texta gæti hver einasti stjórnmálaflokkur á Íslandi (og mun víðar) sett í eigin stefnulýsingu. Texti sem á þennan hátt segir ekki neitt í mörgum orðum og er þannig til þess fallinn að hljóma vel í eyrum kjósenda er kallaður lýðskrum.
Eitt grípur þó augað og athyglina, áherslan á lýðræði. Það eina sem “nýji” flokkurinn virðist nefnilega vera búinn að ákveða er það hverjir skuli skipa efstu sætin á framboðslistanum og vera þannig fyrst í röðinni fyrir “þægilegu innivinnuna”. Einhvern veginn virðist allt lýðræðið hafa orðið þar útundan.
Allt þetta sýnir blákalt að nýji stjórnmálaflokkurinn er ekkert nýtt eða sérstakt. Hann er lítill hópur fólks sem er búið að ákveða hver á að vera efst á framboðslista og hafa eitt aðalmálefni.
Og þannig er jú upphaf nær allra sérframboða, hvort sem þingmaðurinn sem til þeirra stofnar heitir Albert Guðmundsson, Stefán Valgeirsson, Vilmundur Gylfason eða Guðmundur Steingrímsson.
Ferillinn er gamall og vel þekktur:Þingmaður fer í fýlu við flokkinn sinn, oft aðallega vegna eins ágreiningsmáls -> Þingmaður vill samt vera áfram þingmaður -> Þingmaður stofnar sérframboð, oft aðallega um ágreiningsmálið -> Þingmaður reynir að láta líta út fyrir að framboðið sé nýtt og ólíkt “gömlu flokkunum” því það er líklegasta leiðin til að ná athygli kjósenda.
Það er ekkert nýtt við þetta. Eini munurinn er sá að nú heitir þingmaðurinn Guðmundur Steingrímsson og stóra ágreiningsmálið er aðild að Evrópusambandinu sem “gamli” flokkurinn hans styður ekki.
Og þó, það er reyndar eitt nýtt. Albert, Stefáni og Vilmundi datt aldrei í hug að auglýsa eftir nafni og málefnastefnu meðal almennings.
Athugasemdir:
Er stofnun nýrra flokka ekki bara fagnaðarefni? Er það verra fyrir einhvern… að kjósendur hafi fleiri valkosti? Valið og valdið er kjósenda sem hafa þá bara um meira að velja á hlaðborði næstu kosninga