Samkomulag 26 Evrópuríkja fyrir helgi um “lausnir” á skuldavandamálum aðildarríkjanna og vanda evrusvæðisins hefur verið blásið upp hér á landi sem endanleg lausn sem muni lagfæra allt sem í ólagi er í ESB.

Gylfi Arnbjörnsson segir um “lausnina” að “ef markmið umsóknar um aðild að ESB var að fá traustari gjaldmiðil sem grundvöll fyrir efnahags- og atvinnulífið og meira aðhald að stjórn efnahagsmála mun þessi sáttmáli einungis færa okkur nær því markmiði,”

Össur Skarphéðinsson sagði það “fráleitt nú þegar ESB er loksins búið að samþykkja aðgerðir sem sérfræðingar telji líklegt að leysi núverandi skuldavanda ríkja í álfunni og lagfæri galla á umbúnaði evrunnar og komi þannig í veg fyrir frekari kreppur af þessu tagi.”

Vandinn er að erlendir sérfræðingar og álitsgjafar í efnahagsmálum eru hreint ekki sammála þessum Bakkabræðrum.

Paul Murphy hjá FT.com/alphaville setur á skýran hátt fram af hverju “lausnin” er hreint engin “lausn” og mun hreinlega aldrei ganga upp:

Fines all round?

Posted by Paul Murphy on Dec 12 13:11.

From the new-fangled EU fiscal compact declaration:

5.  The rules governing the Excessive Deficit Procedure (Article 126 of the TFEU) will be reinforced for euro area Member States. As soon as a Member State is recognised to be in breach of the 3% ceiling by the Commission, there will be automatic consequences unless a qualified majority of euro area Member States is opposed. Steps and sanctions proposed or recommended by the Commission will be adopted unless a qualified majority of the euro area Member States is opposed. The specification of the debt criterion in terms of a numerical benchmark for debt reduction (1/20 rule) for Member States with a government debt in excess of 60% needs to be enshrined in the new provisions.

Now, its been pointed out repeatedly that even Germany has struggled to stay below the Maastricht thresholds. But these two tables from Eurostat, reproduced by Macro Business (h/t Yves Smith) really hammer the point home.

What was supposedly agreed in Europe on Friday just ain’t gonna happen.

Deficit, as a percentage of GDP

Debt, as a percentage of GDP

And you might want to check out what countries would have to do to comply with the compact’s requirement to get structural deficits down below 0.5 per cent of GDP. (And also to reduce debt to GDP annually by — deep breath — one-twentieth of the difference between their current debt to GDP and the Maastricht 60 per cent target). Here’s a chart via Societe Generale’s James Nixon:

Getur þetta verið mikið skýrara?   En vilji menn fara dýpra ofan í það af hverju þetta samkomulag mun ekki leysa vanda evrusvæðisins eða ESB til frambúðar má benda á pistil Martin Wolf, viðskiptaritstjóra Financial Times um mistök Neyðarfundarins og sterkan pistil Delusional Economics á Macrobusiness.com um sama vandamál. Látum niðurlagið þar verða niðurlagið hér:

The basis issue I have with the entire plan is that for some odd reason, against ever mounting evidence, European economic policy is still being implemented on the basis of an ideology that using bailout loans and “expansionary fiscal contraction” is a workable economic recovery strategy for Eurozone nations that are bound to a non-deflatable currency. The periphery continue to prove this point wrong and even the IMF, and more recently the OECD, have admitted that the policy is failing in Greece. Yet despite this, all I can see that has come out of this latest summit is even more plans based on this same underlying premise.

noted yesterday that Paul Krugam had linked an article discussing this exact point in the context of Ireland:

One lesson that the world has learned since the financial crisis of 2008 is that a contractionary fiscal policy means what it says: contraction. Since 2010, a Europe-wide experiment has conclusively falsified the idea that fiscal contractions are expansionary. August 2011 saw the largest monthly decrease in eurozone industrial production since September 2009, German exports fell sharply in October, and now-casting.com is predicting declines in eurozone GDP for late 2011 and early 2012.

A second, related lesson is that it is difficult to cut nominal wages, and that they are certainly not flexible enough to eliminate unemployment. That is true even in a country as flexible, small, and open as Ireland, where unemployment increased last month to 14.5%, emigration notwithstanding, and where tax revenues in November ran 1.6% below target as a result. If the nineteenth-century “internal devaluation” strategy to promote growth by cutting domestic wages and prices is proving so difficult in Ireland, how does the EU expect it to work across the entire eurozone periphery?

The world nowadays looks very much like the theoretical world that economists have traditionally used to examine the costs and benefits of monetary unions. The eurozone members’ loss of ability to devalue their exchange rates is a major cost. Governments’ efforts to promote wage cuts, or to engineer them by driving their countries into recession, cannot substitute for exchange-rate devaluation. Placing the entire burden of adjustment on deficit countries is a recipe for disaster.

Yes it is. But it is now the recipe Europe is using. Another “summit to end all summits” is guaranteed.

 

Í gær var boðaður blaðamannafundur um opnun heimasíðu fyrir “nýjan” stjórnmálaflokk. En það er bara ekkert nýtt við hann. Eini þingmaðurinn er brottfluttur íbúi tveggja gamalla stjórnmálaflokka. Hinir aðstandendurnir eru stofnendur Besta flokksins, sem hafa sýnt að þau kunna vel þá list að koma fólki í “þægilega innivinnu” í fjögur ár.

Allt er þetta fagmannlega pródúserað fyrir fjölmiðla af Gauknum sem bjó til Sylvíu Nótt, konu sem þóttist vera eitthvað annað en hún var í raun og fékk út á það bæði óskipta athygli og ótal marga aðdáendur.

Innihaldslýsingin á heimasíðunni er áhugaverð, aðallega vegna þess hvernig hún á afar fagmannlegan hátt segir ekki neitt. Þar hefur nýji stjórnmálaflokkurinn sannarlega fullkomnað list þeirra gömlu:

“Við viljum vera opinn vettvangur eða farvegur fyrir vel meinandi einstaklinga til þess að hafa áhrif á samfélag sitt. Við viljum grænt hagkerfi sem skapar fullt af fólki atvinnu, góða skóla og heilbrigðiskerfi, arðbæra og sjálfbæra nýtingu auðlindanna okkar, stöðugt efnahagslíf, óttalausa samvinnu við aðrar þjóðir, víðsýni, lýðræði, frjálslyndi, frið og mannúð.”

Þennan texta gæti hver einasti  stjórnmálaflokkur á Íslandi (og mun víðar) sett í eigin stefnulýsingu. Texti sem á þennan hátt segir ekki neitt í mörgum orðum og er þannig til þess fallinn að hljóma vel í eyrum kjósenda er kallaður lýðskrum.

Eitt grípur þó augað og athyglina, áherslan á lýðræði. Það eina sem “nýji” flokkurinn virðist nefnilega vera búinn að ákveða er það hverjir skuli skipa efstu sætin á framboðslistanum og vera þannig fyrst í röðinni fyrir “þægilegu innivinnuna”. Einhvern veginn virðist allt lýðræðið hafa orðið þar útundan.

Allt þetta sýnir blákalt að nýji stjórnmálaflokkurinn er ekkert nýtt eða sérstakt. Hann er lítill hópur fólks sem er búið að ákveða hver á að vera efst á framboðslista og hafa eitt aðalmálefni.

Og þannig er jú upphaf nær allra sérframboða, hvort sem þingmaðurinn sem til þeirra stofnar heitir Albert Guðmundsson, Stefán Valgeirsson, Vilmundur Gylfason eða Guðmundur Steingrímsson.

Ferillinn er gamall og vel þekktur:Þingmaður fer í fýlu við flokkinn sinn, oft aðallega vegna eins ágreiningsmáls -> Þingmaður vill samt vera áfram þingmaður -> Þingmaður stofnar sérframboð, oft aðallega um ágreiningsmálið -> Þingmaður reynir að láta líta út fyrir að framboðið sé nýtt og ólíkt “gömlu flokkunum” því það er líklegasta leiðin til að ná athygli kjósenda.

Það er ekkert nýtt við þetta. Eini munurinn er sá að nú heitir þingmaðurinn Guðmundur Steingrímsson og stóra ágreiningsmálið er aðild að Evrópusambandinu sem “gamli” flokkurinn hans styður ekki.

Og þó, það er reyndar eitt nýtt. Albert, Stefáni og Vilmundi datt aldrei í hug að auglýsa eftir nafni og málefnastefnu meðal almennings.

 

Í dag er merkilegur dagur. Í þrjú ár hafa margir haldið því fram að eðlileg lausn Icesave málsins sé að þrotabú Landsbankans standi undir greiðslum upp í kröfur vegna Icesave innistæðna en ekki skattgreiðendur. Deilan um Icesave málið snerist alltaf fyrst og fremst um ríkisábyrgðina, risastóra skuldabréfið sem samningarnir (sérstaklega fyrstu tveir) lögðu á skattgreiðendur.

Í dag voru 432 milljarðar greiddir til kröfuhafa úr þrotabúi Landsbankans. Prinsippið er því loksins orðið praktík. Málinu er langt frá því lokið og margir óvissuþættir enn sem út af standa. En þetta er stórt, jákvætt skref í rétta átt.

Nú er komin upp áhugaverð staða. ESA hefur verið að bíða eftir því að sjá hvort kröfuhafarnir fá greidda út peninga. Mun ESA segja að ekki sé nóg að allir fái peningana sína með skilum, heldur verði íslenska ríkið að greiða en ekki þrotabúið? Sjáum til.

Það sem þegar er ljóst í málinu er að fyrstu tveir Icesave samningarnir voru glórulaus afglöp.

 

Steingrímur J. Sigfússon er svo fyrirsjáanlegur í tilsvörum að það er pínlegt. Staðlað Steingrímssvar við gagnrýni á nýja/hærri skatta er á þessa leið:  ”Þetta er ekkert slæmt. Eða fyndist fólki það sanngjarnt/réttlátt að allt færi til andskotans á einhvern allt annan hátt sem tengist spurningunni tiltölulega lítið? Er þá ekki betra að gera þetta vonda sem ég er að leggja til?”

Dæmi um afbrigði af þessum Steingrímsstaðli má sjá hér: http://www.ruv.is/frett/ekki-skattaparadis-mengunar – “„Það stendur ekki til að Ísland verði einhver skattaparadís fyrir mengandi starfsemi sem er orðin skattlögð alls staðar erlendis. Það er ekki það sem við viljum, er það?“”

Stöðluðum svörum af þessu tagi beitir Steingrímur af list í stað þess að afsanna rök andstæðingsins, t.d. þeim sem koma fram hér: http://www.mbl.is/frettir/innlent/2011/11/22/loka_ef_skattur_verdur_lagdur_a/

En svarið eina, hið endanlega svar Steingríms við allri gagnrýni á störf hans, er hins vegar hið vel þekkta: “Eða halda menn að hér væri ástandið eitthvað betra ef aðrir/stjórnarandstaðan væri við völd?!” Þessu er gjarnan beitt í kjölfar alvörugefinnar ræðu um þrif eftir partí.

Gallinn er að við þessu svari er stutt og einfalt svar: Já.

 

Í fjölmiðlum er mikið talað um vanda stjórnmálanna, að gjá sé milli almennings og stjórnmálaflokka. Ekkert er þar samt minnst á hvernig fjölmiðlar eru sjálfir stór hluti af þessu vandamáli. Landsfundur Sjálfstæðismanna er gott dæmi.

Á landsfundi xD er eflaust búið að samþykkja ályktanir um stefnu í hinum og þessum málaflokkum sem koma fólki við. En eru fluttar fréttir af því? Nei. Fjölmiðlar flytja aðeins fjölda frétta af tveimur málum á fundinum: Formannskjöri og ESB stefnu. Eins og ekkert annað hafi gerst. Eins er þetta á landsfundum og þingum hinna flokkanna. Bara fluttar æsifréttir af einu eða tveimur atriðum sem ágreiningur er um. Þetta vandamál var t.d. mjög áberandi í fréttaflutningi af flokksþingi Framsóknar í apríl.

Stjórnmálaflokkar í lýðræðisríki hafa það hlutverk að bjóða mismunandi lausnir á vandamálum samfélagsins. Fjölmiðlar hafa það hlutverk að segja frá þessum mismunandi lausnum. En þegar fjölmiðlarnir eyða tímanum í að segja fimm fréttir af því að endurtaka þurfi kosningu um ESB stefnu, frekar en að segja fréttir af fimm mismunandi málaflokkum sem skipta fólk máli, þá eru þeir orðnir stór hluti af gjánni sem þeir sjálfir gagnrýna.

Fjölmiðlar ættu að líta í eigin barm áður en þeir gagnrýna stjórnmálamenn fyrir að vera úr tengslum við almenning.

 

Orðhákurinn Jónas Kristjánsson skrifar um þjóðernishyggju í framsókn. Eins og venjulega hefur Jónas ekki fyrir sér að kynna sér umfjöllunarefnið, heldur les bara Eyjumálgagn Samfylkingarinnar og baular. Dregur upp Hitlerslíkingu óhljóðunum til stuðnings. Hefur greinilega aldrei heyrt um reductio ad Hitlerum, aðferð hins rökþrota manns. En það er svosem ekkert nýtt.  Skynsamleg rök eru sjaldgæf sjón á jonas.is.

Ingimar Karl Helgason er fellur í sömu freistni: “Eitt ríki, ein þjóð, ein Framsókn” er titillinn. Reductio ad Hitlerum enn á ný. Innihaldslausar yfirlýsingasprengjur ætlaðar til heimabrúks á vinstrikanntinum. En við hverju er svosem að búast af fólki sem er á launum hjá málgagni Vinstri-grænna við að smyrja skít á pólitíska andstæðinga? Með blýant á bak við eyrað.

Þeir þenja sig um ætlaða þjóðrembu. Sjálfir fórnarlömb útblásinnar bloggrembu.

© 2012 Suffusion theme by Sayontan Sinha